Χρῆστος Γιανναρᾶς

Ιστοσελίδα: χάρισμα φίλων

Σε πόλεμο ολοκληρωτικό απαράσκευοι

Ζ​​ούμε μάλλον τη δυσκολότερη και κρισιμότερη ιστορική συγκυρία που γνώρισε ο Ελληνισμός μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα δεδομένα που συγκροτούν τη δραματική συγκυρία είναι καινούργια, δεν έχουμε έμπειρη γνώση για να τα διαχειριστούμε.

Είναι πόλεμος χωρίς να αλληλοσφάζονται στρατοί, να βομβαρδίζονται πόλεις, να καταλαμβάνονται εδάφη από «δυνάμεις κατοχής». Ομως το διακύβευμα είναι το ίδιο, όπως και στις ένοπλες συρράξεις: Η εθνική κυριαρχία, η κρατική ανεξαρτησία, η ελευθερία κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Τα όπλα έχουν αλλάξει, δεν είναι η αεροπορική και ναυτική υπεροπλία, τα πυραυλικά συστήματα, τα χημικά και πυρηνικά μέσα ολέθρου.

Διαβάστε περισσότερα »

Σημάδια ετοιμότητας για αλλαγή

Ο​​ι παράγοντες που διαμορφώνουν την ιστορία ενός λαού δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτούς που διαμορφώνουν τη ζωή ενός ατόμου. Kαίριο ρόλο και στις δύο περιπτώσεις παίζουν μάλλον οι συγκυρίες, οι συμπτώσεις, οι επιπόλαιες επιλογές, η βραδύτητα των επιγνώσεων – «άργησα να καταλάβω», είναι η συχνή αιτιολόγηση δραματικών σφαλμάτων με ισόβιες επιπτώσεις.

Πολύ συχνά, επίσης, τη ζωή των ατόμων, όπως και την εξέλιξη των κοινωνιών, την καθορίζουν όχι τα πραγματικά δεδομένα και γεγονότα, αλλά «το κοινωνικό φαντασιακό»: η ισχύς των υποκειμενικών και γενικευμένων εντυπώσεων. Πόσες συνεργασίες έχουν αποτύχει βασισμένες σε λάθος αρχικές εντυπώσεις, πόσοι διανοητικά μειονεκτικοί ή αδίστακτα ανήθικοι έχουν ανεβεί σε θώκους ηγετικούς, επειδή το οικογενειακό τους όνομα εντυπωσίαζε τις μάζες.

Διαβάστε περισσότερα »

Δεκαπενταυγούστου τα αποσβεσμένα

Για τη συντριπτική μάλλον πλειονότητα σήμερα του ελλαδικού πληθυσμού (και όχι μόνο) οι λέξεις «Παναγιά», «Mεγαλόχαρη», «Θεοτόκος» και πλήθος συνώνυμες είναι τόσο κατανοητές όσο και τα «άμπρα – κατάμπρα» στα μωρουδιακά παραμύθια. Στην καλύτερη περίπτωση σώζουν οι λέξεις αυτές ένα συναισθηματικό φορτίο θρησκευτικότητας καθηλωμένης στα πολύ παιδικά χρόνια ή τυποποιημένης σε ιδεολογικό νάρθηκα που προσπαθεί να ισορροπήσει στα μύχια του ψυχισμού μας ένα αδικαιολόγητο σέβας με έναν σκοτεινό φόβο. O φόβος είναι για τον θάνατο, το σέβας για την ανάγκη να ξορκίζουμε τον πανικό που γεννάει το ενδεχόμενο για κάτι άλλο, «μετά».

Διαβάστε περισσότερα »